Γιάννης Οικονομίδης: Συνέντευξη με τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο για τη νέα του ταινία «Σπασμένη Φλέβα», το σινεμά και τη ζωή του.

Spoiler Alert. Είναι η καλύτερη ταινία του και θα συναντήσει τους θεατές στις 27 Νοεμβρίου. Λίγες ώρες πριν βρεθούμε με τον Γιάννη Οικονομίδη, έχω χαθεί στη «Σπασμένη Φλέβα». 121 λεπτά με σκηνές που εναλλάσσονται μαζί με τα συναισθήματά σου. Σε αυτό το φιλμ θαυμάζεις τις σύγχρονες αναφορές στη μεγάλη παράδοση του αρχαίου ελληνικού δράματος, ξαφνιάζεσαι, σε κυριεύει η αγωνία, σφίγγεσαι, παγώνεις, μειδιάς, στοχάζεσαι, γελάς, χαλαρώνεις, παρατηρείς κάθε σεκάνς, όχι γιατί είναι ακαταλαβιστίκ αλλά για να πιάσεις τα πολλαπλά επίπεδά της ταινίας, και κουνάς το κεφάλι σου στον ρυθμό του σάουντρακ. Ένα ξέφρενο ταξίδι της ζωής, από έναν κινηματογραφιστή που δεν αντιμετωπίζει τους ηθοποιούς ως πειραματόζωα, αλλά δουλεύει μαζί τους με τη δική του μοναδική μέθοδο.

― Η «Σπασμένη Φλέβα» ξεκινά με τη ρήση του Ηράκλειτου: «Η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του». Πώς την επιλέξατε;

Μάλλον η ίδια η ταινία επέλεξε αυτή τη ρήση. Ταιριάζει πάρα πολύ στην ιστορία του κεντρικού ήρωα. Αυτό που παθαίνει έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του, τη συμπεριφορά του, μ’ αυτό που καθορίζει τη ζωή του, τη μοίρα του, την κατάληξή του. Απλά όταν έπεσα ξανά πάνω σ’ αυτή τη ρήση, συνειδητοποίησα ότι εκφράζει την ταινία. Εκφράζει ένα από τα επίπεδα της ταινίας που έχει να κάνει με τον χαρακτήρα, με τον ήρωα, με το πρόσωπο του Θωμά Αλεξόπουλου.

― Ο Θωμάς Αλεξόπουλος, ήρωας της ταινίας, μοιάζει να είναι ένας τραγικός άνθρωπος, που παλεύει με τις συνέπειες των επιλογών του. Υπάρχουν και κάποιες αναφορές στο αρχαίο δράμα. Πόσο κοντά νιώθετε ότι βρίσκεται αυτή η φιγούρα σε κάτι βαθιά ελληνικό;

Βρίσκεται πολύ κοντά σε κάτι βαθιά ελληνικό, αλλά και βαθιά παγκόσμιο. Γιατί αυτούς τους τραγικούς ήρωες τους βρίσκεις παντού, δεν είναι μονοπώλιο της αρχαίας Ελλάδας. Τραγωδίες και δράματα παίζονται καθημερινά στη ζωή μας ή γύρω μας. Το θέμα είναι πώς το ξεχωρίζεις αυτό το πράγμα και πώς το κάνεις έργο τέχνης. Πώς το κάνεις κινηματογράφο. Πώς το εντάσσεις σε μία ιστορία και φτιάχνεις μια ταινία.

― Ο Θωμάς Αλεξόπουλος είναι ένας μεσήλικας επιχειρηματίας που πνίγεται, καταπίνεται στα λάθη, στις επιπολαιότητες, στα χρέη. Έχετε νιώσει την πίεση αυτού του τύπου;

Όχι σε τέτοιο επίπεδο. Έχω κάνει λάθη, έχω μετανιώσει πράγματα, όπως όλος ο κόσμος. Αλλά χοντρά λάθη, που να καθορίσουν τη ζωή μου, όχι.

― Είστε ένας κινηματογραφιστής που το έχει πάει «τάπα» στην ατάκα, με πολλές παρέες να επικοινωνούν μεταξύ τους χρησιμοποιώντας τις ατάκες αυτές. Πώς νιώθετε γι’ αυτό;

Αυτό έγινε μαγικά. Στην αρχή με ξάφνιασε πολύ κι εμένα. Και το ξάφνιασμα μεγάλωνε ακόμα περισσότερο όταν αυτό γινόταν από ταινία σε ταινία. Έβλεπα ότι οι ατάκες διεισδύουν μέσα στην κοινωνία. Κι αυτό, σ’ έναν βαθμό, καθόρισε ένα κομμάτι της κουλτούρας, της καθημερινότητας του Έλληνα. Είναι ευχάριστο και, σε ένα βαθύτερο επίπεδο, σημαίνει ότι οι ταινίες έφτασαν σε έναν κόσμο που θα ασχοληθεί και θα το ψάξει. Πολλοί συναντήθηκαν έτσι με τις ταινίες μου. Στην αρχή ήρθαν σε επαφή μαζί τους μέσα από παρέες και ατάκες, κι έπειτα μπήκαν στον κόπο να τις δουν. Δεν το επιδιώξαμε, πάντως. Είναι ένα θέμα προς διερεύνηση.  

Περισσότερα

ΠΗΓΗ : athensvoice.gr