Το «1001 Frames» της Ιρανοαμερικανίδας σκηνοθέτιδας Μεχρνούς Αλιά που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μοιάζει με ψυχολογικό τεστ για το βλέμμα του θεατή

Ενώ ο δημόσιος διάλογος γύρω από το φύλο και τη σεξουαλικότητα έχει γίνει πιο σύνθετος από ποτέ  με τη διεύρυνση των έμφυλων ταυτοτήτων και την αμφισβήτηση των παραδοσιακών ρόλων, το παράδοξο παραμένει: ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου ο ανδρικός λόγος εξακολουθεί να έχει το προνόμιο της εξουσίας. Από τα τηλεοπτικά πάνελ και τις πολιτικές αντιπαραθέσεις μέχρι τις πιο απλές, καθημερινές συζητήσεις, το mansplaining επιβιώνει ως σύμπτωμα ενός βαθύτερου μηχανισμού: της επιβολής του «κυρίαρχου φύλου», που ακόμη χρησιμοποιεί τα ίδια εξουσιαστικά μέσα για να ορίζει τον χώρο, τον λόγο, τη σιωπή.

Το φεμινιστικό κίνημα, παρά τις κατακτήσεις του, εξακολουθεί να παλεύει με αυτό το υπόλειμμα πατριαρχίας,  μια αόρατη αλλά υπαρκτή δομή που επιβιώνει ακόμη και μέσα στις πιο προοδευτικές κοινωνίες. Κι αν αυτά ισχύουν για τη Δύση, φανταστείτε πόσο πυκνώνουν οι αντιφάσεις σε μια κοινωνία όπως αυτή του Ιράν, όπου οι γυναίκες διεκδικούν το δικαίωμα στην ορατότητα μέσα σ’ ένα σύστημα που τις θέλει αόρατες.

Σε αυτό το πλαίσιο, το «1001 Frames» της Ιρανοαμερικανίδας σκηνοθέτιδας Μεχρνούς Αλιά (Mehrnoush Alia), που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μοιάζει με ψυχολογικό τεστ για το βλέμμα του θεατή. Μια ταινία σχεδόν απογυμνωμένη από κινηματογραφικά μέσα –μια καρέκλα, ένα φως, ένα πρόσωπο– κι όμως ικανή να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Από τα πρώτα της καρέ ένιωσα πως είχα μπροστά μου κάτι περισσότερο από μια αλληγορία για την εξουσία· είχα μια ταινία που κατορθώνει να μεταφράσει τη σύγχυση των φύλων και τη βία της ματιάς σε καθαρή κινηματογραφική γλώσσα. Έτσι, αποφάσισα να μιλήσω με τη δημιουργό της.

ΠΗΓΗ : athensvoice.gr