Το ζήτημα στη Σάμο δεν είναι ότι υπάρχουν αεροδιακομιδές. Το ζήτημα είναι ότι οι αεροδιακομιδές χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο στελέχωσης. Αντί το Γενικό Νοσοκομείο Σάμου να ενισχυθεί ώστε να καλύπτει βασικές και κρίσιμες ανάγκες του πληθυσμού, οι ανάγκες αυτές μεταφέρονται εκτός νησιού μαζί με τους ασθενείς.

Η πραγματικότητα είναι απλή και γνωστή στους κατοίκους. Ελλείψεις σε γιατρούς και ειδικότητες οδηγούν όχι σε σχέδιο κάλυψης, αλλά σε διαρκή μετακίνηση περιστατικών. Η διακομιδή δεν λειτουργεί ως έσχατη λύση, αλλά ως δομικός μηχανισμός λειτουργίας. Έτσι το νοσοκομείο δεν πιέζεται να καλύψει τα κενά του, αφού η απάντηση στα κενά είναι η αποστολή αλλού.

Αυτό έχει συγκεκριμένες συνέπειες. Οι ανάγκες του νησιού δεν καταγράφονται ως ακάλυπτες, γιατί «εξυπηρετούνται» εκτός Σάμου. Η έλλειψη γιατρών δεν φαίνεται ως πρόβλημα που απαιτεί λύση, αλλά ως δεδομένο που διαχειρίζεται με μεταφορές. Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος. Όσο περισσότερο μεταφέρονται ασθενείς, τόσο λιγότερη πίεση υπάρχει για μόνιμη στελέχωση. Και όσο δεν υπάρχει στελέχωση, τόσο περισσότερες μεταφορές θεωρούνται αναγκαίες.

Σε αυτό το πλαίσιο, η σύγκριση με άλλα νησιά δεν γίνεται για λόγους αντιπαράθεσης, αλλά για να αναδειχθεί η διαφορά προσέγγισης. Εκεί όπου υπήρξε επιμονή για ενίσχυση δομών, μειώθηκαν οι διακομιδές. Εκεί όπου οι διακομιδές έγιναν κανονικότητα, οι ελλείψεις παγιώθηκαν.

Η Σάμος δεν ζητά προνόμια. Ζητά αυτό που θεωρείται αυτονόητο. Να αντιμετωπίζονται οι ανάγκες της στον τόπο που γεννιούνται, όχι να μεταφέρονται αλλού. Ένα νοσοκομείο νησιού δεν μπορεί να λειτουργεί μόνιμα ως προθάλαμος άλλων δομών. Όταν αυτό συμβαίνει, δεν πρόκειται για λύση ανάγκης αλλά για επιλογή διαχείρισης.

Η συζήτηση αυτή δεν στοχοποιεί πρόσωπα ούτε αποδίδει προθέσεις. Θέτει όμως ένα σαφές πολιτικό ερώτημα. Θέλουμε ένα νοσοκομείο που καλύπτει τις ανάγκες του πληθυσμού του ή ένα νοσοκομείο που θεωρεί φυσιολογικό να τις εξάγει;

Όσο η απάντηση δίνεται με αεροδιακομιδές, το πρόβλημα δεν λύνεται. Απλώς αλλάζει τόπο.

Γιάννης Νέγρης