Έξι χρόνια μετά τον καταστροφικό σεισμό της 30ης Οκτωβρίου 2020, μια διοικητική απόφαση του Δήμου Ανατολικής Σάμου, με ημερομηνία 21 Απριλίου 2026 (Αρ. Απόφασης 422/2026, Αρ. Πρωτ. ΟΙΚ. Γ.Δ.: 69), έρχεται να αναδείξει με σαφήνεια τα σοβαρά κενά στη διαχείριση των επικίνδυνων και σεισμόπληκτων κτιρίων.

Η απόφαση αφορά την ανάθεση καθηκόντων για την υποστήριξη του Αυτοτελούς Τμήματος Δόμησης, με επίκεντρο την καταγραφή, αξιολόγηση και διαχείριση επικινδύνων κατασκευών και αυθαιρέτων. Πρόκειται για αρμοδιότητες που συνδέονται άμεσα με τη δημόσια ασφάλεια και την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Το κρίσιμο όμως ερώτημα δεν είναι τι προβλέπει η απόφαση, αλλά γιατί εκδίδεται τώρα.

Σύμφωνα με τα δεδομένα, η κινητοποίηση αυτή δεν προέκυψε αυτόνομα από τον δήμο, αλλά ακολούθησε εισαγγελική παρέμβαση και σχετικό έλεγχο για τα σεισμόπληκτα κτίρια. Αυτό δημιουργεί μια βαριά σκιά: η διοίκηση φαίνεται να ενεργοποιείται κατόπιν εξωτερικής πίεσης και όχι στο πλαίσιο έγκαιρου και συστηματικού σχεδιασμού.

Έξι χρόνια είναι ένα εξαιρετικά μεγάλο χρονικό διάστημα για μια περιοχή που επλήγη τόσο σοβαρά. Στο διάστημα αυτό, τα επικίνδυνα κτίρια δεν εξαφανίζονται — παραμένουν, επιδεινώνονται και ενδέχεται να μετατρέπονται σε παγίδες για τους πολίτες.

Η ίδια η απόφαση αναγνωρίζει:

έλλειψη επαρκούς προσωπικού
συσσωρευμένες εκκρεμότητες
ανάγκη διαχείρισης επικινδυνοτήτων και αυθαιρέτων

Τα στοιχεία αυτά δεν συνιστούν απλώς διοικητικές δυσκολίες. Συνθέτουν μια εικόνα παρατεταμένης αδράνειας σε έναν τομέα υψηλού κινδύνου.

Ακόμη πιο προβληματικό είναι το γεγονός ότι η απάντηση της διοίκησης περιορίζεται σε ανάθεση καθηκόντων σε ένα στέλεχος, χωρίς να προκύπτει ένα ολοκληρωμένο, πολυεπίπεδο σχέδιο παρέμβασης. Σε μια υπόθεση με πιθανές τεχνικές, διοικητικές και νομικές προεκτάσεις, η επιλογή αυτή εγείρει εύλογα ερωτήματα για την επάρκεια των μέτρων.

Το ζήτημα δεν είναι τυπικό. Είναι ουσιαστικό.

Σε περιπτώσεις επικίνδυνων κτιρίων, η καθυστέρηση δεν είναι απλώς διοικητική υστέρηση. Είναι δυνητικός κίνδυνος για ανθρώπινες ζωές. Και όταν απαιτείται εισαγγελική παρέμβαση για να κινητοποιηθεί ο μηχανισμός, το πρόβλημα παύει να είναι τεχνικό και γίνεται βαθιά θεσμικό.

Οι πολίτες της Σάμου έχουν κάθε λόγο να ζητούν σαφείς απαντήσεις:
Γιατί δεν υπήρξε έγκαιρη και συστηματική καταγραφή των επικινδύνων κτιρίων;
Πόσες υποθέσεις παρέμειναν σε εκκρεμότητα;
Υπήρξε επαρκής έλεγχος όλα αυτά τα χρόνια ή η κατάσταση αφέθηκε να συσσωρεύεται;

Η λογοδοσία σε τέτοια ζητήματα δεν είναι πολιτική επιλογή. Είναι υποχρέωση.

Διότι όταν πρόκειται για τη δημόσια ασφάλεια, η καθυστέρηση δεν συγχωρείται και η ευθύνη δεν μπορεί να μετατίθεται επ’ αόριστον.

Γιάννης Νέγρης